ฟังรอบแรก...มันเพราะตรงไหนวะ

ฟังรอบสอง....เริ่มสะกิดความรู้สึก

ฟังรอบสาม...น้ำตาแทบไหล

แล้วก็ฟังเพลงนี้เพลงเดียวซ้ำอยู่ทั้งคืนเลย

ดนตรีเหงาเป็นบ้า แถมนักร้องก็ร้องได้เหงาโคตรๆ แต่......เป็นความเหงาที่ไม่เศร้าแฮะ กลับรู้สึกเหมือนตัวละครที่อยู่ในเพลงมีความสุขกับชีวิตแบบนี้ด้วยซ้ำ หรือเพราะเราก็เป็นพวกรักสันโดษเลยคิดแบบนี้...

บางทีก็เคยคิดนะ ว่าอยากลอยได้....ลอยล่องไปไกลแสนไกล ลอยหนีจากความวุ่นวายทุกอย่างในตอนนี้ ลอยแบบปุยนุ่น ไม่เหนื่อย ไม่เร่งรีบ

ถ้าลอยได้จริงๆ อยากลอยไปไหน......เป็นคำถามที่ยังหาคำตอบให้ตัวเองจริงๆไม่ได้ซักที

แต่ตอนนี้ ถ้าลอยได้ ขอลอยเอื่อยๆไปเรื่อยๆ ระหว่างลอยก็หลับตาซะ ให้ร่างกายตัวเองรู้สึกถึงลมที่พัดผ่าน คงมีความสุขไม่น้อยเลย ต้องลอยบนท้องฟ้าตอนกลางคืนด้วยนะ

ไม่ก็ลอยไปดาวอื่น ดาวแฟนซีแบบในวรรณกรรมหรือในนิทาน จะได้รู้ว่าชีวิตจริงๆบนดาวนั้นจะมีความสุขและน่าอยู่เหมือนที่เรารับรู้ผ่านตัวหนังสือมาตลอดรึเปล่า

คงเป็นการพักเหนื่อยที่มีความสุขที่สุดเลยล่ะมั้ง

ช่างเหอะ...มันก็แค่ความคิดฟุ้งซ่านของคนว่างจัดคนนึงเท่านั้นแหละค่ะ

**หลังๆรู้สึกตัวเองรักที่เงียบๆช่วงเวลาสงบๆชอบกล เลยรู้สึกรักช่วงกลางคืนเป็นพิเศษ ยิ่งถ้าคืนไหนดาวเต็มฟ้า อากาศเย็นๆหน่อยนะ โอ้ อยากนั่งที่มืดๆแล้วดูดาวชะมัด...เราดูดาวครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่แล้วเนี่ย? แต่ช่วงนี้คงหาโอกาสแบบนั้นยากแล้วล่ะมั้ง ฝนตกทุกคืน T^T