สวัสดีนครปฐม!!!!!!!

ตอนนี้อยู่นครปฐมเรียบร้อยแล้วค่ะ ที่จริงแล้วเริ่มเรียนอาทิตย์หน้า แต่ 1 อาทิตย์ก่อนเปิดเรียนมีกิจกรรมต่อเนื่อง เลยต้องอัปเปหิตัวเองจากบ้านเกิดเมืองนอน มาลั๊ลลาอยู่ที่ศิลปากร ณ พระราชวังสนามจันทร์ แห่งนี้นี่เอง เงงๆๆๆๆ.....

สิ่งแรกที่ประทับใจในตัวนครปฐมก็คือ.....ของกินเยอะมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก เยอะมากยังไม่พอ แต่ละร้านนี่อร่อยเข้าขั้นเลย จากที่เคยคิดว่าอยู่มหาวิทยาลัยแล้วจะผอมลงนี่ ตอนนี้...เลิกคิดไปเรียบร้อยแล้ว หึหึหึ ก็อาหารมันอร่อยนี่นา ^^ (วันหลังจะลองซื้อแกลบมากินดู อยากรู้ว่าว่าแกลบนครปฐมจะอร่อยซักแค่ไหน หึหึหึ - -")

ที่สำคัญ การจราจรของที่นี่....รถแต่ละคัน เล่นเหยียบกันแบบลืมตายเลยล่ะค่ะ ข้ามถนนทีนี่ ลุ้นระทึกเป็นที่สุด จากเป็นคนที่สามารถข้ามถนนได้อย่างมั่นใจนี่ กลายเป็นคนหวาดระแวง ข้ามถนนทีนี่ต้องมองซ้ายทีขวาที ต้องกะระยะความเร็วรถแล้วคำนวณว่า ถ้ากูข้ามไปนี่ กูจะมีชีวิตรอดไปถึงฝั่งโน้นมั้ย - -"

ส่วนในมหาวิทยาลัย........สภาพที่แท้จริงแล้ว มันไม่ใช่มหาวิทยาลัยค่ะ แต่มันคือ...คือ..ป่าเอราวัณชัดๆ!!! ต้นไม้เยอะมากกกก ร่มรื่นน่าอยู่ สุขสบาย ว่างๆถ้าไม่มีอะไรทำก็ไปส่องเหี้ยเล่น...นู๋มิได้ด่าผู้ใดทางอ้อมนะคะ แต่ที่นี่ เหี้ยคือเจ้าถิ่นค่ะ มันมีชื่ออีกชื่อนึงว่าน้องตุ๊ดตู่ สามารถพบได้แทบจะทุกซอกทุกมุมของมหาวิทยาลัย(โซนที่ไม่มีสิ่งปลูกสร้าง) ขนาดวันนี้ นั่งซ้อนท้ายจักรยานเจ๊เม่เพลินๆก็เจ๊อะเข้าตัวนึง ขนาดเท่าลูกจระเข้ สีเขียวๆตัวกลมๆกำลังเดินส่ายตูดหาเหยื่ออย่างสนุกสนาน น่ารักน่าเอ็นดูเป็นที่สุด เห็นแล้วอยากจะเอาท่อนซุงไปฟาดให้กระเด็นแบบโฮลอินวันจริงๆเลย

พูดถึงมหาวิทยาลัย จะไม่พูดถึงคณะของตัวเองก็กระไรอยู่ คณะนี้..เปอร์เซ็นของชายหนุ่มที่หลงเข้ามาในคณะ และจะรอด จบออกไปแบบครบความเป็นชายอย่างเต็มร้อยนี่ ยากถึงยากมากค่ะ รุ่นพี่ก็มีแต่กะเทยกับเกย์ แถมพวกไม่แสดงตนอย่างแน่ชัดอีกมากมายในบรรดาเพศชายทั้งหมด(แต่กะเทยคณะนี้นี่เอคลาสนะคะ ขอคอนเฟิร์ม น่ารักทุกคน นิสัยดีด้วย ปลื้มสุดๆ >< ) แต่ผู้หญิง.....รุ่นมุกนี่ ทำไมมันมีแต่เด็กเรียบหรูคุณหนูคอนแวนต์ฟระ -*- ชีสวยเลิศจนไม่กล้าเข้าไปคุยเลยแฮะ พูดจากใจ - -"

ตอนแรก กะว่าจะเข้าไปหาเพื่อนใหม่บ้าง แต่เด็กมันเยอะเกินไปจนไม่อยากจะรู้จักใครเท่าไหร่เลย ทุกครั้งที่มีกิจกรรม มุกก็ต้องทำความรู้จักชาวบ้านแบบนับหนึ่งใหม่ตลอด เพราะเจอแต่คนก็ไม่คุ้นหน้าซักครั้งในแต่ละกิจกรรม พูดตรงๆนะคะว่าการทักคนใหม่ๆตลอดนี่ มันสนุกก็จริงแต่ว่ามันเหนื่อย รู้จักคนมากขึ้นก็จริงแต่ก็รู้จักแบบประปราย เพราะได้คุยกันไม่กี่ครั้งก็กลายเป็นว่าไม่เจอกันแล้ว เฮ้อ.....ไอ้เราก็ไม่ใช่คนอัธยาศัยดีหรอก ไม่ใช่คนที่กล้าเข้าไปทักทุกคนที่ขวางหน้า ความรู้สึกมุกนะ การทำความรู้จักกับผู้หญิง มันมันมีข้อจำกัดที่จุกจิกมากกว่าผู้ชายแฮะ(ผู้ชายนี่ หมายถึงเพศชายทั้งหมดมวลเลยนะคะ) รู้สึกว่ามันคลิ๊กยากกว่า และห่างหายกันง่ายกว่าด้วย แต่คาดว่าอยู่ไปๆก็คงจะเริ่มปรับตัวได้มากขึ้นล่ะ นี่มันเพิ่งไม่กี่วันเอง...

กะว่าจะมาอัพขำๆซะหน่อย ดันวกเข้าเรื่องเครียดๆตามประสาคนขี้บ่นอีกแล้ว ฮ่าๆๆๆๆ งั้นลาก่อนล่ะค่ะ ไว้ว่างๆมาจะบ่นให้อ่านกันอีก รักษาตัวนะคะ บ๋ายบายยยย