เพิ่งรู้สึกตัวค่ะว่าอาทิตย์ที่ผ่านมา รู้สึกตะแลดแต๊ดแต๋เหลือเกิน

งานโน้นก็ไป งานนี้ก็ไป

แต่คิดว่า คงจะไม่ได้เตร็ดเตร่อย่างนี้อีกนานเลยล่ะ งานเยอะเป็นกระบุงเกลียว(รู้ตัวเองว่าคงได้แค่คิด เป็นพวกแพ้เทศกาล รู้ไม่ได้แม่แจมทุกงาน 55555555)

Fat Festival 7 ขอบคุณป้าเอ(ใครวะ?)

ไม่รู้ว่าเพราะสถานที่ใหญ่ไป รึว่าคนน้อยเอง รู้สึกว่าตัวงานโหรงเหรงมาก เหมือนเข้าโซนกำลังก่อสร้าง เห็นแต่ท่อนเหล็กดำๆ(ถ้ามีคนมานั่งอ๊อกเหล็กด้วยจะสมบูรณ์แบบมาก) ผังบูธจัดแปลกๆหาบูธยาก อาหารแพง(ข้าวแทบทุกจานสตาร์ทที่ 40 ไอติมโคนละ 20 แต่ได้ปริมาณเท่าโคนละ 10 บาท)

ไม่ค่อยได้ดูคอนเสิร์ตเท่าไหร่ ส่วนตัวแล้วคิดว่าคอนวันอาทิตย์สนุกกว่าวันเสาร์ วันเสาร์เน้นเพลงเพราะ สบายๆจากศิลปินป๊อบไอดอล บางอารมณ์เลยชวนง่วง ไม่เหมือนวันอาทิตย์ที่เรียกได้ว่าเป็นวันของชาวร็อค ทุกวงเท่าที่ได้ดูพูดได้ว่าสนุก ขนาดวงฟาเรนไฮต์ที่เราไม่ค่อยสนใจเพลง แต่ได้ยืนดูตอนรอดูด็อกซ์ ยังรู้สึกว่าเค้าเล่นสดสนุกเลย วงหน้าใหม่ๆที่เล่นวันอาทิตย์ก็รู้สึกว่าเล่นสนุกอ่ะ

เดินชนศิลปินเป็นว่าเล่น ไม่นับพาราด็อกซ์ที่เราเจอที่บูธอยู่แล้ว ก็เจอศิลปินอีกมากมายนับไม่ถ้วน(ตั้งแต่เจอที่ประตูหน้างานยันตอนเดินเข้าห้องน้ำ) เรียกได้ว่าศิลปินกับคนดูไม่มีการแปลกแยกเท่าไหร่ ประทับใจพี่แสตมป์วง 7th scene มาก ฮาใส่เท่าไหร่พี่เค้าก็ฮากับเราตลอด จนเจอหน้ากันในงานก็ทักกันเหมือนพี่น้องไปเลย 555555+(ถึงพอเจอกันข้างนอกก็คงลืมหน้ากันไปเลยก็เถอะ)

เป็นเทศกาลที่เสียเงินไปเยอะมาก หมดไปสองพันกว่าๆเพราะซื้อพวกซีดีซะเยอะ แล้วก็พวกเสื้อวง หนังสือ ถุงผ้า ขนาดได้ของยังไม่ครบที่ต้องการ เงินก็หมดซะก่อน...

เทียบกับว่าได้เจอคน ได้เจอเพื่อน ได้ดูงานศิลป์เจ๋งๆ ได้ดูพาราด็อกซ์ ได้เฮฮาบ้าบอ ก็ถือว่าคุ้มล่ะนะ

Japan Festival @ Central world

งานจัดเมื่อวันที่ 17 ผ่านมาล่ะ

งานนี้ไปเพราะเพื่อนลากไป มุกก็ถือโอกาสไปซื้อรองเท้าด้วย รองเท้าคู่เก่ามันเยินเกินคำว่าเซอร์ไปแล้ว

แต่งานนี้ ทำให้มุกเข้าโหมดสโตรกเกอร์โรคจิตได้ในทันตา กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด เลเยอร์ตัวเล็กตัวน้อยตัวกะจ้อยร่อยน่ากอดทั้งหลาย(โฮกกกกกก) เลเยอร์งามๆชุดเท่ห์ๆทั้งปวง(โฮกกกกกกกก) พี่โย่งสูงจัดถือดาบคนโน้น(โฮกกกกกกกกกกกกก) แถมพี่อกไก่คนนั้นอีก (โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก)

สแนปไป น้ำลายหกไปกันแบบไม่เกรงใจใครเลยทีเดียว

มีน้องอยู่คนนึง ตัวเล็กมากกกกกกกกกกกกกก แต่งชุดนักเรียนชาย(แบบพวกตัวการ์ตูนญี่ปุ่นน่ะแหละ) ท่าทางลั๊ลลาสุดขีด เพื่อนเค้าก็ถ่ายรูปเค้าอยู่ มุกก็ไปเนียนขอถ่ายรูปด้วย ซักพัก เพื่อนมุกมันก็แซวว่ากระโดดสิ กระโดดๆ เพื่อนเค้าก็ช่วยบอกว่ากระโดดด้วย

แล้วน้องเค้าก็กระโดด...ด๊อกๆแด๊กๆ

(นึกภาพเด็กตัวเล็กๆขาวๆใส่ชุดนักเรียนชายญี่ปุ่น ยืนกระโดดเหยงๆกางแขนกางขาดูสิ)

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด แทบจะอุปถัมภ์ค่าหน่วยกิตเด็กมันเลยทีเดียว เจ๊ปลื้มค่า(เด็กผู้หญิงก็ไม่รอด โฮะๆๆๆ)

น้องจากน้องเตี้ยน่ากอดคนนั้น ก็มีเลเยอร์ตัวจ้อยอีกมากมาย ที่น่ารักน่ากอดเสียนี่กระไร หุหุหุ

กลายเป็นขวัญใจอาเจ๊(เจ๊มุกแอนด์เจ๊แป้ง)กันเลยทีเดียว

มีเลย์เยอร์หลายคนเหมือนกันที่ประทับใจมากๆ เป็นงานที่ถ่ายรูปแล้วสนุกมากงานนึงเลยล่ะ (ถ่ายรูปไป แทะโลมทางสายตาไป แผล่บๆๆ)

แต่อยู่ได้ไม่นาน...เพราะต้องไปงานเซเว่นทีนต่อล่ะเค่อะ

Seventeen 5th anniversary

งานนี้ มาเพื่อดูลิงเต้นค่ะ

ตอนแรกแอบกลัวว่าลิงจะขึ้นช้า ที่ไหนได้ เต้นเปิดงานเลย โชคดีมากๆ(ไม่งั้นก็ลุ้นกันหน้าซีดล่ะว่าจะมีรถกลับรึเปล่า)

ก่อนงานเริ่ม เห็นตรงประตูว่าคนมุงกันเยอะๆก็ไปดูว่าเค้ามุงอะไรกัน พอไปยืนดูซักพัก..อ๋อ ทางเดินดารา ก็ยืนดูคนโน้นคนนี้เดินเข้าเดินออก

ซักพัก......ลิงก็เดินมา

คนพี่ไม่เท่าไหร่(ก็แค่ออร่าเจิดจ้าแผ่ซ่าน โอ้ว) แต่คนน้อง เดินออกมา....แล้วก็ยิ้มแก้มปริ สีหน้าระรื่น ว้ายยยยยยยยยยยยย น่ารักได้อีกกกกก

หัวใจมันจะวายแล้วครับ....ท่าทางว่าอาการเริ่มหนัก...

แล้วก็ได้เวลางานเริ่ม

เปิดตัวกันด้วย Fight For You เวอร์ชั่น 2 ชาติ ยืนดูไมค์ควงกระบองและกอล์ฟโชว์เพลงมวยแบบต่อหน้าต่อตา......โอ้เย่ ดูสดๆอารมณ์มันเป็นอย่างนี้นี่เอง

แล้วด้วยความหื่นยังไม่หลุดจากงานคอสเพลย์ เลยแอบวิปริตอยากจะขึ้นไปง่ำแขนเจ้ากอล์ฟซัก 2 ง่ำ คนอาร้ายยยยยย แขนน่ากัดชะมัด แง่มมม

ส่วนไมค์มาแบบมิดชิด กางเกงขายาว แจ๊คเก็ตสวมทับเสื้อยืด แต่!!!!!!!ท่าเต้นของพ่อคุณช่างโอ้เยสมาก จำไม่ได้แล้วว่าท่อนไหน แต่มีอยู่ตอนนึง ไมค์หันหน้ามาทางฝั่งที่มุกยืนอยู่พอดี แล้วก็......

ปึ๊ก!ปึ้ก!ปึ้ก!

โอ้ยยยยย......อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก.........แอร๊ยยยยยยยยยยย(อารมณ์นั้นคือกรี๊ดแบบไม่เกรงใจใครแล้วล่ะ โฮกกกกกกกกกกกกกก)

แล้วเต้นไปซักพัก รู้สึกว่าตอนเพลงเซ็ง พ่อคุณก็หันมาทางเดิมอีกครั้ง แล้วก็.......

ปึ๊ก!ปึ๊ก!ปึ๊ก!

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด อารมณ์โรคจิตพุ่งพล่านกันเลยทีเดียว เซอร์วิสถึงอกถึงใจมากๆ(คือท่าเต้นก็ไม่ได้อะไรหรอก มันก็ท่าเต้นปกติอ่านะ สวยด้วยดูดีด้วย แต่ว่าบอกแล้ว อารมณ์โรคจิตยังไม่หลุดจากงานคอสเพลย์ โฮะๆๆ)

...ถึงจะไม่มีช็อตเหยียบลำโพง ถึงจะไม่มีช็อตวาย แต่แค่นี้ก็คุ้มค่ารถแล้ววววววว โฮกกกกกก...

เพลงที่ปรึกษา เป็นเพลงที่สร้างความทรมานอย่างมาก เพราะขณะที่กอล์ฟโชว์สเต็ปขั้นเทพอยู่นั้น...

หลังเวที...ไมค์นั่งพัก...

แล้วก็รวบจุกไว้ด้านหลัง เปิดเหน่งรับลมอย่างเต็มที่

ว้อยยยยยยย กรูจะดูอารายดีเนี่ยยยยยยย

เลยต้องทำสายตาเป็นกิ้งก่า ตาซ้ายดูกอล์ฟเต้น ตาขวาดูไมค์นั่งจุ้มปุ๊กหลังเวที โอ้วววววว ช็อตงามๆ 2 ช็อตในเวลาเดียว

พอเพลงสุดท้าย ไมค์เดินออกมา ไม่มัดจุกแล้ว แต่แหวกผมเปิดเหน่งออกมาเลย ผมดำๆชื้นนิดๆโดนแสงไฟหน่อยๆ โอ้ว...จะสวยไปไหนเนี่ย 55555555

งานนี้ ทั้งร้องทั้งดิ้นแบบไม่ค่อยสนใจใคร เพราะมุมที่ยืนอยู่คนน้อยด้วย ก็ดิ้นไปดิ้นมา ปรบมือ สนุกไปกับมินิคอนอย่างเต็มที่ล่ะ ปล่อยให้คุณเพื่อนแป้งถ่ายรูปไป กูจะดู โฮะๆๆ

คอนจบ ก็กลับเลยล่ะค่ะ เดินมาทั้งวันแล้ว รีบกลับ ม.ไปหาข้าวกินดีกว่า หิวมากกก

หลังจากนี้......ต้องเคลียร์งาน งาน และงานนนนนน โอ้ยยยยยย...ชีวิตลำเค็ญ(แต่งานเยอะ สอบน้อยก็ยอมล่ะ เป็นพวกชนชั้นแรงงานนี่เรา)

ไปก่อนนะคะ แล้วเจอกันค่ะ

ลองแปะเพลงดู ฟังทีไรก็ฮาได้ตลอด ยิ่งดูคลิปยิ่งฮา 555